Brigitte Boss maaklt beelden van paarden op gevoel
Ze werkt niet vanuit berekening, heeft ook geen opleiding tot beeldhouwer gevolgd. Brigitte Boss maakt haar beelden puur op gevoel. Het is de emotie van het paard die ze probeert vast te leggen, gekneed in was of klei en vervolgens in brons gegoten. “Het is geen object of een kunstje dat ik maak. Ik ben de hele tijd met dat dier bezig, probeer er een beetje in te kruipen. Het gaat een beetje bij me horen.”
“Nee, ik heb niets in het bijzonder met veulens, niet meer dan met paarden in het algemeen”, kijkt Brigitte Boss (57) een beetje verwonderd bij de vraag wat haar veulenbeelden zo sprekend maakt. Ze maakte het één keer in haar leven mee, van haar eigen merrie die een veulentje kreeg, en ze voelde een enorme spanning. “Het moet allemaal maar goed gaan en je wilt de merrie niet verliezen. Maar ja, ik voel bij alles wat paarden doen emotie. Of ze een veulen krijgen of staan te grazen. Is dat raar?”
Begonnen met veulens
De veulens die ze in brons maakt zijn een beetje uit nood geboren. “Een levensgroot paard was in het begin nogal hoog gegrepen om te maken en kostbaar om te gieten. Daarom ben ik met een veulen begonnen. Een veulen is totaal anders in verhoudingen en in vorm. Het bolle voorhoofdje, het grotere oor, de lip, de langere benen. Voor mij is het niet moeilijker dan een volwassen paard, helemaal niet. Ik heb geen opleiding gehad, ben niet iemand die vanuit berekening iets doet. Als ik het opmeet, doe ik het om mezelf te controleren. Ik kijk vooral en doe bijna alles op gevoel. Kijken dus. Je weet wat je nodig hebt en daar zoek je naar.”
Sturen de opdrachtgevers meestal foto’s van hun geliefde dier om in brons te vereeuwigen, het liefst ziet Brigitte een model in levende lijve. “Foto’s vertekenen en geven een ander gevoel. Een dier zien, dat voegt wat toe, al heb ik veel beelden alleen op basis van foto’s gemaakt.” De meeste moeite kostte wellicht het Zweedse springpaard All-in, dat onder ruiter Peder Fredricson zo’n beetje alle grote prijzen wist te winnen, maar anatomisch een flinke uitdaging was: “Eigenlijk is het een paard met ponybenen en een apart halsje, dat het ook nog op een aparte manier gebruikte. Het ging een beetje tegen mijn gevoel in. Het was echt zoeken, want je wilt dat het beeld prettig is om naar te kijken. Het is wel goed gekomen. Voor de rest gaat het me gemakkelijk af.”
Alle ogen zijn verschillend
Een specifieke moeilijkheid aan een paard kan ze dan ook niet noemen. Het oog misschien, waarbij de beeldhouwer het levenslichtje mist dat de schilder wel kan aanbrengen? “Ogen zijn allemaal verschillend, zitten bij ieder paard anders in het hoofd. Ook oogleden zijn totaal verschillend. Je kunt er veel mee doen om een persoonlijkheid neer te zetten. De emotie lees je ook terug in de houding, bepaalde maniertjes, zoals een paard dat op de poetsplaats altijd even om het hoekje kijkt. Wat ik juist niet doe is de perfecte beweging of de perfecte stand neerzetten, dat vind ik niet interessant, is saai. De oren staan bij mij nooit gelijk of ze trekken net een lipje op, draaien net met een oog weg. Ook op een concours kijk ik vooral naar de emotie van het paard en probeer me in te denken: wat gaat er in hem om en hoe voelt hij zich?”
Meer weten?
Lees het volledige artikel in Landleven mei. Deze editie kun je hier bestellen.
Zelf zien? Brigitte Boss Museum en Atlier, Hessenmeer 88, 3852 NZ Ermelo (Speuld). Kijk voor openingstijden van de beeldentuin op www.brigitteboss.com.
Fotografie Theo Tangelder
