Drents heideschaap graast in Zeeland

Op de tweede dijk op Tholen grazen Drentse heideschapen. Marie-Cécile de Munck gebruikt hun vachten om te vilten, dochter Marlaine is keurmeester van het ras. “Als je tien jaar geleden tegen mij had gezegd: je leven bestaat voor een substantieel deel uit schapen, dan had ik waarschijnlijk gezegd: echt niet. Wat zal ik zeggen, ik werk nog twee dagen in mijn praktijk en ben de rest bezig met de schapen.”

Drents heideschaap

De helft van hun land, pakweg een hectare, is dijk. De tweede dijk op Tholen, vernoemd naar de tweede inpoldering die er plaatsvond. Maar al gauw nadat Marie-Cécile de Munck (56) en haar gezin hun intrek namen in ’t Ceciliahof, in het buitengebied van Sint Maartensdijk, bleek dat de dijk niet met een gewone tractor te maaien viel. “Mijn man zei: ‘Zullen we kijken naar wat er kan grazen?’” Met in gedachte dat bij een boerderij van pak ‘m beet 1650 ook levend erfgoed hoort, struinde Marie-Cécile negen jaar geleden het internet af op zoek naar een geschikt ras. “Verder dacht ik: wat groeit er hier en wat willen we kwijt? Distels en brandnetels. Je wilt ook geen ras waar je veel mee bezig moet zijn.” De keuze viel op het Drents heideschaap. “Een ras dat een beetje stoerder is, robuust. Het oudste ras ook, dat vinden we passend hier. Het leek ons wel wat. Al wist ik toen nog niet wat je met de vachten kunt doen, het gemêleerde van de Drenten sprak aan. Ze hebben allerlei kleurtjes.”

Fokkerij

De kudde ging met vier ooitjes van start en is inmiddels uitgegroeid tot een kleine veertig. “We waren wat gereserveerd ten opzichte van een ram, maar Titia Geertman, de fokster die ons op weg hielp, zei al gelijk: ‘Als ik het zo bekijk, zijn jullie nu stamboekfokker, want met vier schapen begin je nog niks.’ Ik wist nog niet eens hoe ik ze moest pakken en al helpt mijn man wel, hij snapt dieren niet zo snel. Toch kwam er in oktober, toen het dekseizoen begon, een telefoontje van Titia dat ze een ram zou brengen en twee ooien van haarzelf om door dezelfde ram te laten dekken. Dat heeft zich een aantal jaren herhaald en iedere keer gingen er minder ooien weg dan dat er kwamen, want dan werden we er weer verliefd op. Neem ze dan maar over, zei Titia.”

Nobele taak

Met evenzoveel passie als Marie-Cécile is dochter Marlaine (31) verknocht geraakt aan het Drentse heideschaap. “Ik weet niet of het zo de bedoeling was, maar het is zo gegroeid”, aldus Marlaine die gelijk in het begin een lammetje aan de fles kreeg. Titia Geertman vroeg haar op een zekere dag om keurmeester te worden. “Ja, ja, dacht ik, dat kan ik echt niet, maar blijkbaar toch wel. Je moet er niet in staan dat je het binnen een half jaar allemaal weet, want een Drent is zo complex dat de meest ervaren keurmeesters elkaar nog wel ’ns aanstoten met de vraag: ‘Wat doen we ermee?’ Het leren stopt nooit. Je moet er voor openstaan. Als keurmeester komt je bij gelijkgestemden, ziet de mooiste dieren op de mooiste plekken en je helpt het ras in stand houden, dat is een nobele taak. We kwamen helemaal niet uit de dierenwereld en ineens zit je er middenin.”

Meer weten?

Lees meer over het ras en de toekomst van het Drentse heideschaap in Landleven april. Deze editie kun je hier bestellen.

Fotografie Theo Tangelder