Wilma van der Vliet schildert in finesse
Het leven van Wilma van der Vliet liep anders dan gedacht. Ze was jurist te Rotterdam, nu is ze kunstschilder in Gasselternijveen. In de finesse van haar werk draait het om de schoonheid van een insect of een bloem. “Veel mensen vinden insecten vooral enge beestjes en willen meppen naar alles dat geelzwart is gestreept, maar ik wil vooral laten zien hoe mooi insecten zijn en welke variëteit er is.”
‘De natuur doet je goed en we zijn ervan afhankelijk, de natuur is onze basis”, zegt Wilma van der Vliet (65) over de glimmende kevertjes, vlinders in wonderlijke kleuren en zelfs dode muisjes die ze met uiterste precisie op papier of paneel vastlegt. “De liefde voor de natuur zat er al vroeg in, maar goed, op een gegeven moment ga je studeren en daarna werken en ben je gebonden aan de Randstad.”
Wilma werkte als jurist bij het ministerie van VROM en liep vervolgens tegen de consequenties aan van een erfelijke bindweefselaandoening, het Ehlers-Danlos syndroom, die haar het werken onmogelijk maakte. “Ik had altijd al peesschedeontsteking in mijn polsen, maar toen ik echt onderuit ging werd de diagnose gesteld en was het einde oefening in mijn werk en heel veel meer. Dan moet je een nieuw doel in je leven vinden, want ik kon fysiek niets meer. Het creatieve sprak mij aan. Ik ben begonnen met aquarel, want dat is het minst belastend voor je handen, olieverf en acryl zijn letterlijk zwaarder.” Met zelfstudie uit boeken en door, voor zover mogelijk, cursussen te volgen kwam ze een eind op weg.
Privéles
Naast een nieuwe uitdaging vond Wilma een plek waar ze beter functioneerde: ze verhuisde naar een aangepaste woning aan de rand van Gasselternijveen, met een weelderige tuin en uitkijkend op het bos. Een gezondere omgeving dan het Rotterdam waar zij en haar man vandaan kwamen. “Sinds wij hier wonen ben ik vooruitgegaan door het in de natuur zijn. Met mijn scootmobiel kachel ik overal naartoe. Hier kwam ik ook in aanraking met de Klassieke Academie voor Schilderkunst in Groningen. Daar kon ik de basisscholing met anatomie en tekenen doen, dat kon ik fysiek net aan. Ik kreeg er de vraag of ik amateur bleef of professioneel wilde worden. Daar heb ik over nagedacht in de zin: wat betekent dat voor mij. Als je amateur bent kun je minder gemakkelijk exposeren en blijf je op een bepaald niveau hangen. Ik wilde mezelf verder ontwikkelen, alleen kon ik de opleiding fysiek niet volgen.” De aanhoudende Wilma kreeg echter de kans om haar werk aan docent Chris Herenius te laten zien en die was dusdanig onder de indruk dat hij haar privéles wilde geven.
Het komt ineens
Inmiddels gebruikt ze naast aquarel ook olieverf en ei-tempera, maar dan in kleine streekjes, want het is fijn-schilderen dat ze doet. Over hoe ze haar composities samenstelt, zegt ze: “Het komt ineens. Het ontstaat gewoon, ik heb een heleboel ideeën van wat ik wil schilderen opgedaan in de tuin of in de natuur. Ik neem veel vondsten mee en heb een hele lade vol met insecten, vogeleitjes en dode vogels in de vriezer. Als ik ergens door word gepakt, kan ik er dagen mee bezig zijn, met al het materiaal om mij heen. Als een compositie doet wat ik wil, ga ik tekenen en dat trek ik over op papier of paneel. Vervolgens werk ik de schaduw uit en ontstaat de vorm. Ik werk altijd over het hele schilderij, dus niet van linksboven naar rechtsonder, want dan mis ik de samenhang. Het bouwt zich op. Laagje voor laagje. Ik kan niet groot werken en kan ook niet op een ezel werken, want het moet zittend gebeuren. Ik ben van het kleinere, grote gebaren past niet bij mij. Dat was ook mijn werk; als je wetgeving schrijft zit je op elk woordje te puzzelen, dus gepuzzel en gepriegel, dat ben ik, het zit in de aard van het beestje.”
Meer weten?
Lees het volledige verhaal over Wilma van der Vliet in Landleven april. Neem ook een kijkje op www.wilmavandervliet.nl
Fotografie Theo Tangelder
