Wandkleed van wol
Tussen melkstal en jongvee, in een eenvoudige schuur op het erf van haar zus, maakt Leonie Grund wandkleden van wol. Met water, zeep en spierkracht geeft ze het materiaal dat de laatste jaren zijn waarde verloor, nieuw leven.
Voormalig rommelhok
Een simpele schuur op een melkveebedrijf. Ruwe muren van gasbetonblokken, kleine beige jaren vijftig-vloertegeltjes zoals je ze vaak in oude melkstallen ziet, een simpel golfplaten dak. Gelegen tussen de jongveestal en de melkstal op het melkveebedrijf van haar zus en zwager is het geen luxe atelier, maar een voormalig rommelhok waar nog steeds de overalls hangen en de laarzen staan. “Maar ik heb hier alles wat ik nodig heb”, lacht Leonie Grund. “Volop ruimte om mijn schapenvachten te bewaren en een grote tafel om mijn wandkleden op uit te leggen. Als ik wol was of kleur, kan het buiten aan de waslijn drogen en in het melkhok kan ik warm water tappen om mee te vilten.”
Wandkleed op maat
Opgerold in oude lakens ligt haar collectie wol, op de tafel de opzet van haar volgende wandkleed. Leonie speelt met wol in wit, oranje en groene tinten om iedere tint de perfecte plek te geven. “Ik maak vooral kleden op maat. Bij mensen thuis kijk ik wat hun wensen zijn, hoe hun ruimte eruitziet en welke kleuren er al in huis zijn. Vervolgens probeer ik dat te vertalen naar een wandkleed dat de ruimte bij elkaar brengt. Waarin de kleuren en het gevoel van de ruimte samenkomen. Wol is zo’n mooi materiaal. Mijn wandkleden nodigen altijd uit om aan te zitten, te aaien. Een wandkleed van wol verzacht. Letterlijk. Door de akoestische werking vangt het de echo’s in huis op. Met wol haal je iets natuurlijks in huis en dat voel je. Het is herkenbaar, fascineert je en raakt je. Een wandkleed verwondert, maar voelt ook vertrouwd: het doet iets met je!”
Simpel maar groots
Ze werkt met weinig en eenvoudige materialen. Metalen pannen om de wol in te kleuren, gaasmanden om wol in te bewaren. Als ieder plukje wol de gewenste plek heeft gekregen op de basislaag, pakt Leonie een simpele groene tuingieter om de wol nat te maken. Leonie: “Vilt is niets meer dan wol, warm water, zeep en spierkracht. Simpel, eenvoudig, maar toch groots.” Ze wrijft een stuk olijfzeep tussen haar handen en begint de wol te wrijven. “Daardoor grijpen de wolvezels in elkaar en wordt het uiteindelijk een stevige, vaste lap. Wol is zo’n prachtig product. Op dit moment wordt het grootste deel van de Nederlandse wol vernietigd. Het proces om wol te verwerken is te lang en kostbaar, waardoor het voor veel producten niet uit kan en onbruikbaar is geworden. Ooit was een schaap het meest kostbare dier dat je kon hebben, want het schonk mest, melk, vlees en eens per jaar prachtige wol. Nu is het lastig om van die wol af te komen. Terwijl het zo mooi is en zulke mooie eigenschappen heeft!”
Meer weten?
Lees het volledige artikel in Landleven mei. Deze editie kun je hier bestellen.
Leonie maakt haar wandkleden onder de naam Schapenzacht. Naast vrij werk maakt ze kleden op maat: ontworpen en met de hand gemaakt, afgestemd op uw wensen en interieur. Mogelijkheden en prijzen: www.schapenzacht.nl
Fotografie Louis Lemaire | Productie Insidehomepage | Styling Inge van Lieshout
