Kunst: Tosca zoekt naar viskisten en vispluis
Na een noordwesterstorm spoelt er op Terschelling van alles aan uit de Noordzee. Tosca zoekt naar plastic dat ze kan hergebruiken in haar kunst. Met name viskisten die ze versnippert en tot nieuw plaatmateriaal verwerkt, en vispluis dat in bijzondere contouren versmelt.
Tosca Abrahams (31) groeide op als ‘boerderijmeisje’ in Overijssel, studeerde creatieve mediatechnologie in Amsterdam en raakte verknocht aan Terschelling. Na op het eiland een maand een bijbaantje in de horeca te hebben gehad, zei ze: “Dit is thuis, ik blijf hier.” Haar moeder gaf als tip mee om iets met haar tekentalent te gaan doen. Daarmee verdient ze sinds twee jaar volledig de kost. Na ansichtkaarten en kalenders is het nu tekenen op gerecycled plastic van het strand. “Door het zien van al het afval dat aanspoelt, dacht ik: ook ik werk mee aan de afvalmaatschappij, waarop ik op serviesgoed van de kringloop en oud glas ben gaan tekenen.”
Viskisten
De tijd van het oude servies is voorbij. Wat ze nu vooral zoekt is relatief groot en opvallend van kleur, van afstand al op het strand te herkennen, viskisten met name, weggespoeld of gewaaid van viskotters die op een ruige Noordzee aan het werk zijn geweest. Oranje van met name Nederlandse schepen of bijvoorbeeld zwarte die van Engelse overboord zijn geslagen. “Ze staan opgestapeld op het dek. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat zo’n schip ze kwijtraakt, maar het gebeurt. Soms kun je er zes in een week vinden. Soms vind je er ook maanden geen. Ja, ik ben degene die ze hier zoekt. De eilanders maken er al grapjes over dat de viskisten goud waard zijn. Om één plaat gerecycled plastic te maken heb je anderhalve kilo nodig en zo’n viskist is vier kilo, dus dan heb je gelijk genoeg van één type plastic en in dezelfde kleur.”
Vispluis en visnet
Het verwerken van de viskisten is een proces van schoonmaken, met de decoupeerzaag in kleinere stukken zagen, door de versnipperaar halen en in korrelvorm op een bakplaat leggen. Geperst en verhit smelten de korrels in drie kwartier tijd tot een harde plaat. Het ‘papier’ van de tekenaar. Tosca gebruikt het vispluis en stukken net om mee te versmelten in de platen van plastickorrels. Het levert mooie structuren op. “Het ene smelt, het andere blijft heel. Het zijn allemaal andere types plastic met verschillende smelttemperaturen. Het is echt iedere keer een verrassing hoe een plaat eruit gaat zien. Ik kan daarom ook nooit een tweede zelfde plaat maken, hooguit in de buurt ervan komen.” Het plaatmateriaal is op zich al decoratief, maar het draait om Tosca’s tekentalent om er een kunstwerk van te maken. Met duizenden stiften is het zoeken naar welke inkt pakt op de telkens verschillende gladheid van het plastic. “Als je op een bakje van de Chinees iets probeert te schrijven, weet je dat het lastig is. Als de stiften die ik het fijnst vind niet pakken, dan moet je het met andere stiften doen.
Meer weten?
Wil je meer weten over de kunstwerken van Tosca en haar werkwijze? Lees het volledige artikel in Landleven januari/februari. Deze editie kunt hier bestellen. Kijk ook op www.studiotosca.nl
Fotografie: Theo Tangelder
