Editorial: Ontmoeting

Een schel fluitje klinkt vanaf de weg, als ik op een bitterkoude januaridag achter in het veld loop. Voorbij de bosjes zie ik een witte auto langs diezelfde weg geparkeerd.

Fffiiieeet, klinkt het nog een keer. En als ik over het onbewerkte land richting de onbekende auto loop zie ik een man iets rondslingeren. Ach, een loer, schiet me gelijk te binnen. Welke valkenier staat hier met een loer te draaien, denk ik. Niet veel later staat hij op de weg met die loer te draaien en op zijn fluitje te blazen en ik kijk vanaf het land naar een wilg in een singel, waar een flinke vogel in zit. Het duurt een tijdje voordat het dier te bewegen is om naar beneden te komen, niet gelijk naar de loer, maar eerst in de slootkant, om pas later op het stuk lokvogel-aan-een-touwtje te springen. Het is een jonge mannetjeshavik.

“Een rode havik”, zo vertelt de man mij. Het blijkt een oudere heer die al decennia in de omgeving op kraaien jaagt; kraaien die het plastic op het kuilvoer kapot pikken en de nesten van weidevogels plunderen. De havikenier is ook duivenliefhebber, wat me hogelijk verbaast, en hij vertelt over hoe hij in zijn werkzame leven op het brandstofdepot van Defensie tussen de middag, terwijl zijn collega’s hun broodtrommels openden, altijd eventjes met een havik in de weer was. Van mijn kant haal ik herinneringen op van een dagje jagen in de duinen op konijnen, toen die er nog volop waren, en hoe ik gefascineerd was door het scherpe zicht van de havik en zijn geruisloze, trefzekere vlucht.

Een half uurtje praten is zo voorbij. De man en zijn havik zijn hier altijd welkom, liet ik hem weten, al heb ik ze nadien niet meer teruggezien. Het mag dan stil zijn waar we wonen, afgelegen wellicht, maar als je iemand ontmoet is het vaak de moeite waard en is het gesprek oprecht.

Deze editorial verscheen in Landleven januari-februari. Deze editie kunt u hier bestellen.