Column: Vreemde eenden
Zodra ik de snelweg verlaat, kijk ik met plezier naar het landschap dat buiten het autoraam voorbij schuift. Ons kleine landje lijkt soms groter dan het is, simpelweg omdat ieder stukje grond zijn eigen gezicht heeft. Zelf woon ik op de Veluwe, met bossen waar het wild soms zonder pardon voor je auto schiet en waar een roodborstje je ’s ochtends vriendelijk wekt. Prachtig! Maar dat betekent niet dat ik niet kan genieten van wijdsheid. Want oh, die polders … Die uitgestrekte akkers en weilanden, strak getekend door sloten waar eenden, ganzen en zwanenfamilies ronddobberen.
En dan die ‘vreemde eenden’ die ik daar letterlijk én figuurlijk tegenkom. Vogels die wij op de Veluwe amper zien, behalve misschien als ze op doortocht even uitrusten. Ooievaars bijvoorbeeld, al komen die tegenwoordig in rap tempo deze kant op. Maar ook die echte lantaarnpaal-zitters: aalscholvers, die met wijd uitgeslagen vleugels zitten te drogen. Soms kun je elke paal afstrepen, zo keurig vormen ze een rijtje. Ik heb sowieso een voorliefde voor vogels. Een bonte specht die voor het keukenraam komt eten uit de pindakaaspot voelt bijna als een cadeautje. De pechvogel op de foto vond ik tijdens een wandeling. En afgelopen winter gebeurde er iets wat ik bijna niet durfde te geloven: in onze appelboom wemelde het ineens van de goudhaantjes. Tientallen! Kleine schitterende vogeltjes met een koddig geel streepje op hun hoofd. En de putter … Die stond al jaren bovenaan mijn wensenlijstje. Ik had zelfs braaf kaardenbollen gezaaid in de hoop dat hij zich eens zou laten zien. Mijn geduld werd uiteindelijk beloond: daar zat hij, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Een momentje om stil van te worden, al is het maar heel even.
Zo blijf ik me verwonderen, waar ik ook kom. Of het nu op de Veluwe is of op de prachtige holle wegen in Zuid-Limburg, of in het open polderland waar de horizon eindeloos lijkt. Elk landschap vertelt zijn eigen verhaal. En telkens denk ik hetzelfde: wat hebben we toch een mooi land om doorheen te reizen.
Esther maakt het mee
Het leven in, op en rond een ruim honderd jaar oude woonboerderij in een klein Veluws dorp is nooit saai. Redacteur Esther vertelt elke maand over het alledaagse leven dat haar bezighoudt. Deze column verscheen in Landleven maart. Deze editie kunt u hier bestellen.
