Utopia bestaat: op reis naar de Noorse Vega-eilanden

Laat je betoveren door de Noorse Vega-eilanden. Hier leven de inwoners in harmonie met de natuur en dat zie, voel en proef je aan alles.

In een reisgids vind je amper iets over de Vega-archipel, vandaag de dag worden er slechts drie permanent bewoond: Ylvingen, Igerøya en als grootste Vega. In 2004 werd de archipel aan de Unesco Werelderfgoedlijst toegevoegd; niet in de eerste plaats vanwege het natuurschoon, maar vooral door de unieke harmonie die er heerst tussen mens en natuur, een leefwijze die hier de normaalste zaak van de wereld is. Het maakt Vega en de omliggende eilanden tot een van de meest duurzame plekken op aarde.

Woonkamerrestaurant

Hoewel Vega op de kaart minder ver is dan de Spaanse zuidkust, kom ik pas een etmaal en drie vluchten later aan in Brønnøysund, een gemoedelijk kustplaatsje en halte van de legendarische postboot Hurtigruten. Hier neem ik mijn intrek in een vakantiehuisje met adembenemend uitzicht over het fjord. Hoewel het al laat in de avond is, staat de zon nog hoog aan de hemel.

Uitslapen zit er niet in, de volgende ochtend. Na een stevig ontbijt zet ik koers naar Horn, waar de ferry me later op dag naar Vega zal voeren. Maar eerst maak ik een tussenstop in Tilrem voor een bezoek aan Hildurs Urterarium, een kruidentuin annex restaurant en het levenswerk van de gepassioneerde boerin Hildur.

Deze geweldige plek ademt geschiedenis. In de meer dan 250 jaar oude boerderij – waar Sagastua, het restaurant van Hildurs Urterarium, is ondergebracht – lijkt de tijd te hebben stilgestaan. Hier woonde tot enkele jaren terug Hildur met haar man Torbjørn. Na een half leven zwoegen op het veld besloot de boerin in 1988 haar droom te realiseren. Ze legde een grote groente- en kruidentuin aan en opende haar woonkamer als restaurant, waar ze lokale specialiteiten en huisgebakken cake serveerde. 

Algauw wisten mensen van heinde en verre de boerderij te vinden; bezoekers waren nieuwsgierig naar de bijzondere kruidenbedden met wilde, medicinale kruiden. Hildur en Torbjørn waren hier tot ver over de tachtig aan de slag. Tegenwoordig verzorgen hun kinderen de tuin, bijgestaan door een schare enthousiaste vrijwilligers, en staat hun kleinzoon achter het fornuis.

Ongelooflijk ongerept

De zon laat haar felle stralen op het gladde wateroppervlak weerkaatsen. Na een klein uur varen kom ik aan in het haventje van Igerøy Brygge. Ik zet koers naar Sundsvoll voor de nacht in het Vega Base Camp. Onderweg zie ik uitgestrekte kleurrijke velden omzoomd door groen beboste heuvels; het landschap is ongelooflijk ongerept.

Ik stop even bij een oude boerderij langs de rand van de weg. Het dak is begroeid met grassen waartussen duizendblad en paardenbloem groeien. Ecologie en duurzaamheid vormen op Vega de ruggengraat van de samenleving. Al ruim 1500 jaar zorgen de inwoners ervoor dat hun impact op de omgeving even bij een oude boerderij langs de met de omringende natuur.

Een groepje eenden steekt de weg over. Moedereend polst met schuine kop mijn aanwezigheid en vervolgt dan onverstoord haar weg, met in haar kielzog een hele stoet pulletjes. Wat verderop zie ik in de berm een koppel wulpen tussen het hoge gras. Mijn hart maakt een sprongetje wanneer ik halverwege mijn bestemming in het struikgewas een hert ontwaar. En of dit alles niet genoeg is vliegt er net voor ik de kust van Sundsvoll bereik een arend voor me uit!

Logeren & eten op de Vega-eilanden

• Vega Havhotell; een aangenaam hotel op een rustige plek vlak bij zee. Gastronomisch restaurant met gebruik van lokale producten. visitnorway.nl (zoek op ‘Havhotell’).
• Base Camp Vega; bijzonder logeeradres in houten hutjes in een spectaculaire setting. De glamping organiseert diverse activiteiten ter plaatse. basecampvega.no
• Het Norwegian Aquaculture Centre Hotel beschikt over goed ingerichte bungalows aan de rand van het fjord. Je kunt er ook een zalmkwekerij bezoeken. visithelgeland.com (zoek op ‘havbrukssenter rorbu’)

Voor algemene info: visithelgeland.com (zoek op ‘vega’).

Het hele artikel lees je in Seasons 4 – 2026.

TEKST EN FOTOGRAFIE KAT DE BAERDEMAEKER