Klaar

3

Een beetje stil, bijna aangeslagen loop ik met Jan Willem door het huis. Onze klushulpen hebben net hun auto ingeladen en zijn vertrokken. Mijn ouders hebben geholpen om de ergste rommel op te ruimen en zijn ook terug naar hun eigen huis. Het voelt of Jan Willem en ik voor de eerste keer in weken alleen zijn in ons nieuwe huis.

Hier en daar ligt nog een stapeltje afvalhout, er staat nog wat gereedschap in de vensterbanken en alles moet nog geschilderd worden. Maar daar hebben we geen oog voor. Want het is zo mooi. De muren zijn strak wit gestuukt, de houten vloeren strekken zich leeg voor ons uit. In iedere deuropening zit een deur en aan die deuren zit zelfs hang- en sluitwerk.
De vensterbanken zijn geen grove dikke onafgewerkte platen meer, maar zijn compleet met afgeronde lijsten. De open haard is betegeld, er liggen drempels onder alle deuren, het kattenluik is klaar voor gebruik. De kinderkamer wacht vol ongeduld op de komst van een wiegje, commode en felgekleurde accessoires.

Maar wat ik misschien nog wel het mooiste vind, zijn de plinten en deurlijsten. Meestal de sluitpost bij de verbouwing en vaak zijn ze jaren na de afronding van een grote klus nog ver te zoeken. Maar wij hebben ze. Op maat gemaakt en dus overal met dezelfde gefreesde randjes. Rustig flankeren ze de lange wanden. Sierlijk slingeren ze zich om hoeken. Bij de deuren gaan ze over in een neut, om vervolgens te veranderen in een deurlijst, om eenmaal beneden weer via neut door te gaan als plint.

Ik zou uren naar de patronen die zo door de boerderij lopen kunnen kijken. Ook langs de trap is een zelfde freeslijstje te vinden. Ze zeggen dat je plinten niet ziet als ze eenmaal in een huis zitten, dat het alleen opvalt als ze er niet zijn. Maar mijn handen glijden overal in huis langs de sierlijke afwerking. Goed, we gaan nog een flinke klus aan schilderwerk tegemoet en vervolgens moet ook het andere deel van onze boerderij nog verbouwd worden. Maar voor mij voelt het huis nu al klaar, dankzij de plinten. Na een rondje ‘plinten-voelen’ ga ik naast Jan Willem zitten in de nog lege huiskamer. We hoeven even niets tegen elkaar te zeggen. Het is klaar.

> Lees de andere weblogs van Angela