De kinderkamer

1

(maart 2010) We zijn geen snelle verbouwers. Stukje voor stukje wordt ons huis wat mooier, maar er gaat de nodige tijd overheen voor het zover is. Voor ons was dat geen probleem. Zo af en toe heb ik genoeg van de lekkages in het deel van het huis waar we nu wonen. En vind ik onze leefruimte wel erg klein, maar over het algemeen wonen we best en is er geen reden voor grote haast. Tot we een veelzeggend lijntje zagen verschijnen op een zwangerschapstest.

En ondanksmijn beweringen dat zo’n kleintje net zo gelukkig is bij papa en mama op de kamer, denken mijn hormonen hier heel anders over. Een kinderkamertje moet er komen. En snel! Want zo’n kleintje moet toch in ons leven verwelkomd worden met de mooiste kamer die we voor hem of haar kunnen bedenken. Een eigen plekje met frisgroene muren, stralend witte meubeltjes en dat allemaal in een kamer die gestuukt is, en een nette houten vloer en afgewerkte plinten heeft.

Het moet dus niet alleen af, het moet ook nog eens perfect. Tel daar nog eens bij op dat velen beweren dat schilderen tijdens de zwangerschap uit den bozen is, dat ik niet in de buurt mag komen van oplosmiddelen of vieze isolatiematerialen en het wordt al snel duidelijk dat Jan Willem zich nu behoorlijk uit de naad mag werken. Vooral ook omdat ik moe en misselijk ben en zelfs zonder gevaarlijke stoffen weinig gedaan krijg. Ik heb nog maar voor een ding energie en dat is de toekomstige papa aansporen. Geen weekendjes vrij meer en zijn pauzes worden steeds korter, voor ik weer roep: ‘De kleine wil een kamertje!’
Jan Willem neemt zijn taak als aanstaande vader heel serieus en laat zich mijn hormoonaanvallen gelaten welgevallen. Hij werkt hard en lang door, om alles nu zo snel mogelijk af te ronden. Hij lijkt te denken dat het allemaal wel weer rustiger wordt als ons kleintje straks in zijn frisse babykamertje ligt te slapen. Ik laat hem voorlopig maar even in die waan.

Angela Groenbos

> Lees de andere weblogs van Angela